Voor heel even, halverwege de jaren ‘70, was hij het internationale uithangbord van de Franse chanson. Gérard Aumard heette hij, maar de meesten kennen hem onder de naam Gérard Lenorman. Normaal gesproken figureert hij wat in de luwte van topartiesten als Julien Clerc en Johnny Hallyday. Van 1970 tot 1975 brachten zijn poëtische talenten hem echter aan de top van het Franse levenslied. En wat voor een levenslied. Wereldfaam behaalde hij met La balade des gens heureux, maar ook zijn andere chansons leverden hem veel op. Wie is hij, die vanwege de titel van een van zijn liedjes liefkozend ‘le petit prince’ als bijnaam kreeg?

Net voor het einde van de oorlog wordt hij geboren, uit een relatie tussen een Frans meisje en een Duitse soldaat. Maar over die laatste komt Gérard Lenorman lange tijd niets te weten. Toch moet hij wel aanwijzingen hebben gehad. In de Calvados, in het dorpje Bénouville, beleeft hij een moeilijke jeugd. Zijn moeder behandelt hem ruw, en stuurt hem zelfs voor enige tijd naar een weeshuis. Hij vlucht in de muziek, en schrijft al op 12-jarige leeftijd zijn eerste chanson.

Na de verhuizing van zijn familie naar Clermont-Ferrand, leert hij gitaarspelen en maakt hij deel uit van enkele lokale bandjes. Zo krijgt hij voor het eerst enige bekendheid in de Auvergne. Een ernstig ongeluk maakt voorlopig een einde aan zijn carrière, maar hij gebruikt de revalidatietijd van een jaar voor het schrijven van liedjes. Als hij weer helemaal de oude is, ontmoet hij in 1968 Brigitte Bardot, voor wie hij enkele teksten schrijft. Aangemoedigd door het succes daarvan, besluit hij om zijn eerste liedje op te nemen, Le vagabond, geschreven toen hij twaalf was.

In 1970 breekt hij vervolgens door, als gevolg van een kleine toevalligheid. In Parijs gaat dan de musical Hair draaien, en men vraagt Lenorman op het laatste moment of hij Julien Clerc kan vervangen. Hij grijpt de kans na enige aarzeling met beide handen aan. Het betekent groot succes voor Lenorman, en de platenmaatschappijen staan te springen om zijn muziek. Hit na hit stapelt zich op, Il, Les matins d’hiver, Les jours heureux, Quelque chose et moi, Michèle, en vooral La balade des gens heureux.

Enkele jaren lang is Lenorman dé Franse chansonnier. Hij gaat op tournee in Frankrijk maar ook in het buitenland. En ook in zijn privéleven gaat het voorspoedig: in zo’n tien jaar tijd krijgt hij vier kinderen met zijn vrouw Caroline. Zijn roem gebruikt hij niet alleen voor zichzelf, hij helpt talloze onbekende zangers en groepen aan een doorbraak: Daniel Guichard, Nicolas Peyrac, Indochine..

Aan het begin van de jaren ‘80 kent Gérard Lenorman een lichte inzinking. In 1981 hoort hij pas dat zijn vader een Duitse soldaat was. Hij schrijft er een nummer over, Warum mein vater, een emotioneel chanson over zijn jeugd. Rond 1985 besluit hij een tijdje terug te treden uit de publiciteit. De rust helpt zijn huwelijk niet veel verder, want in 1989 scheidt hij uiteindelijk van zijn vrouw. Een album dat hij rond die tijd uitbrengt, Heureux qui communique, levert hem ook niet de gewenste resultaten op.

Pas in de loop van de jaren ‘90 klimt hij weer langzaam op uit de vergetelheid. Met tournees en studio-opnames komt het succes weer wat terug, maar niet meer zo groot als in de jaren ‘70. Hij geeft er dan ook niet alles meer voor, en trekt zich vaak terug op zijn boerderijtje in Noord-Frankrijk.

Enkele bekende nummers van Gérard Lenorman:

• Si j’étais président
• Michele
• Si tu ne me laisses pas tomber
• Soldats ne tirez pas
• Je vous écris
• Le Petit Prince
• Voici les clés
• La ballade des gens heureux
• Montfort-L’Amaury
• La belle et la bête

Beluister het nummer Michèle: